Zoals altijd neemt Gillian je mee in een rollercoaster van emoties. Je voelt als het ware de rauwheid, de rouw en hardheid van elk personage op zich. Je kan het je zo voorstellen alsof je zelf die emoties meemaakt. De struggle neemt echt veel tijd in, war logisch is in het verhaal, maar soms lijkt het geheel daardoor wat te lang uitgesponnen.
Het sterke karakter van Mette komt dan weer super naar voren, waardoor je ook gaat opkijken naar de manier waarop zij met bepaalde dilemma's omgaat.
Ik vond het dan ook een beetje jammer dat er andere onderwerpen die terloops aan bod kwamen, gewoon niet verder werden uitgediept, zoals de breuk tussen Bjorn en zijn ouders en hoe dat in het heden zich nu voordoet.
Toch heb ik vaak moeten slikken en dat pleit alleen maar door de sterkte, want dit boek is wederom zoveel meer dan een feelgood.
Reactie plaatsen
Reacties